A-Z list
Server #1

พยาบาลอยู่ประจำ ม๊อด (มอร์ฟิดด์ คลาร์ก) เข้ามาทำงานที่บ้านของอแมนด้า (เจนนิเฟอร์ เอห์ล) นักเต้นผู้โด่งดังที่ล้มป่วยและต้องรักษาตัวอยู่ในบ้านหลังใหญ่อันโดดเดี่ยวของเธอเอง ในตอนแรกอแมนด้ารู้สึกทึ่งในตัวของหญิงสาวเคร่งศาสนาคนนี้ที่คอยทำให้เธอเอาใจออกห่างจากความเจ็บป่วย ในขณะเดียวกันม๊อดก็หลงใหลในตัวคนไข้รายใหม่ของเธอ แต่ทว่าม๊อดก็ไม่ได้เป็นคนอย่างที่เห็น เธอถูกทรมานจากความลับอันเลวร้ายในอดีตและจากข้อความที่เธอคิดว่าถูกส่งมาจากพระผู้เป็นเจ้า ม๊อดเชื่อว่าเธอถูกส่งมาหาอแมนด้าไม่ใช่แค่เพียงในฐานะพยาบาล แต่เพื่อทำตามพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อจินตนาการเริ่มอยู่เหนือการควบคุม การพยาบาลดูแลของม๊อดกลายเป็นภารกิจสุดขั้วเพื่อช่วยเหลือจิตวิญญาณของอแมนด้าโดยไม่เลือกวิธีการ

There, but for the grace of God, goes Maud, a reclusive young nurse whose impressionable demeanor causes her to pursue a pious path of Christian devotion after an obscure trauma. Now charged with the hospice care of Amanda, a retired dancer ravaged by cancer, Maud’s fervent faith quickly inspires an obsessive conviction that she must save her ward’s soul from eternal damnation – whatever the cost. Making her feature-film debut, writer/director Rose Glass cannily lures the audience into this disturbed psyche, steadily setting up her veritable diary of a country nurse for an unnerving and ultimately shocking trajectory. Morfydd Clark (also at the Festival in The Personal History of David Copperfield) portrays the sanctimonious Maud with an intense stoicism that belies a disquieting vulnerability, as Maud desperately vies for absolution and solidarity from her embittered patient (an enthralling Jennifer Ehle, also at the Festival in Beneath the Blue Suburban Skies). Glass tenderly captures this relationship with an empathetic gaze that first assumes an ethereal, dreamlike atmosphere – but it isn’t long before Maud’s dogmatic candor incites an irreconcilable friction that spirals her mind into a suffocating confluence of creeping doubt and paranoia. As Glass tightens the screws on her misguided martyr, well-placed nods are made to religious horror forerunners like William Friedkin’s The Exorcist, further contributing to the film’s increasingly dread-filled malaise. And when this insidious fever climatically breaks, the consequences are devastating and terrifying in equal measure. Written by Toronto International Film Festival